วิธีกำจัดขยะอวกาศ
ถึงแม้ว่าบรรยากาศเหนือโลกเราจะกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตสักปานใดก็ตาม แต่ทุกวันนี้นักวิทยาศาสตร์ และผู้เชี่ยวชาญด้านนิเวศน์วิทยาหลายคนก็กำลังปริวิตกเกี่ยวกับปริมาณขยะในอวกาศ ซึ่งกำลังมีปริมาณมากขึ้น ๆ ทุกวัน หากเราย้อนเวลาสู่อดีตเมื่อ 40 ปีก่อน ซึ่งเป็นเวลาที่โลกเริ่มรู้จักการปล่อยดาวเทียมขึ้นไปโคจรรอบโลกเป็นครั้งแรก นักเทคโนโลยีและนักวิทยาศาสตร์สมัยนั้นไม่เคยคิดที่จะนำดาวเทียม ที่หมดสภาพใช้งานแล้วกลับมาซ่อมเพื่อใช้ซ้ำอีกจนในที่สุดเราก็พบว่า ขณะนี้เรามีดาวเทียมที่กำลังทำงานอยู่ประมาณ 500 ดวงและมีดาวเทียมที่หมดสภาพทำงานแล้วประมาณ 2,000 ดวง หากเรานับชิ้นส่วนที่เกิดจากการระเบิดของจรวดส่งดาวเทียม และถังเชื้อเพลิงของจรวดที่ใช้งานแล้ว เราก็เห็นได้ว่า ขยะอวกาศมีจำนวนเป็นแสนชิ้นทีเดียว ขยะเหล่านี้มีขนาดและความเร็วต่าง ๆ กัน เศษขยะที่มีขนาดเล็กพริกขี้หนูหากมีความเร็วสูง จะมีพลังทำลายสูง เศษโลหะขนาด 0.1 มิลลิเมตร หากมีคามเร็ว 5 เมตร/วินาที สามารถทะลวงชุดอวกาศของมนุษย์อวกาศให้พรุนเป็นรูได้ ขยะขนาดใหญ่ 0.5 มิลลิเมตร สามารถชนกระจกหน้าต่างของกระสวยอวกาศให้แตกละเอียดได้ และหากขยะมีขนาด “มโหฬาร ” ถึง 5 มิลลิเมตร ผนังห้องบังคับการของยานอวกาศก็มีสิทธิ์ไปและนั่นก็หมายความว่า มนุษย์อวกาศไม่กลับโลก แต่จะไปสวรรค์เลย ตัวเลขจำนวนดาวเทียมและยานอวกาศทั้งที่ใช้งานแล้ว และกำลับใช้งานอยู่ ส่วนใหญ่เป็นผลงานของหน่วยงานรัฐบาล แต่ในอนาคตอันใกล้นี้ เอกชนกำลังวางแผนจะส่งดาวเทียมสื่อสารของตนขึ้นไปอีกหลายดวง นั่นหมายความว่า ในอีก 10 ปี เราจะมี “ขยะ” มากขึ้นอีก 3 เท่าของปัจจุบัน ด้วยพลังของเหตุและผลดังกล่าวนี้ จึงเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้มีการประชุมของนักวิทยาศาสตร์ประมาณ 200 คน ที ่Darrmstadt ในประเทศเยอรมนี เพื่อหาวิธีกำจัดขยะอวกาศ ที่ประชุมได้พิจารณาแบ่งดาวเทียมออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกเป็นพวกที่มีวิถีโคจรต่ำ คือที่ระดับสูง 200-2,000 กิโลเมตรเหนือโลก และพวกที่โคจรสูงคือระดับ 36,000 กิโลเมตร